Καλό καλοκαίρι λέμε

10 με τόνο

Ήθελα να φέρω δίπλα στο video αυτό εδώ που βόσκει κάπου αλλού μέσα στο blog αδέσποτο, αλλά εδώ κανονίκα είναι το μέρος του. Το είχα γράψει για το ΩΣ3:

10 με τόνο

Για πες. Τι θυμάσαι; Θυμάσαι τη μπλε ποδιά; Το πολυτονικό; Το δάχτυλο ψηλά; Το «κυρία, κυρία…»; Θυμάσαι τον κουλουρά; Το κουλούρι με τα γαριδάκια; Τη μυρωδιά του μπλε τετραδίου; Τη μυρωδιά του καινούριου βιβλίου; Το πρωινό γάλα; Το στρώσιμο του κρεβατιού; Τους συμμαθητές ακόμα ηλιοκαμένους; Πόσα μπάνια έκανες; Πόσα παγωτά έφαγες; Θυμάσαι τον μαυροπίνακα και την ημερομηνία πάνω αριστερά; Το βρεγμένο σφουγγάρι; Τους χάρτες τις γεωγραφίας; Τον τεράστιο χάρακα; Το αριθμητήριο; Το τετράδιο αριθμητικής με τα κουτάκια; Το «τι θέλει να μας πει εδώ ο ποιητής»; Που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις τις παρομοιώσεις; Τις μεταφορές; Την προπαίδεια; Τον εκκλησιασμό; Τις βρύσες; Την αυλή; Τα παιχνίδια που σκαρφιζόμασταν; Το λάστιχο; Το σχοινάκι; Τα μήλα; Λόλα να ένα μήλο. Τις τούρκικες τουαλέτες; Που φοβόσουν ότι κάτι κακό θα βγει από την μαύρη τρύπα; Θυμάσαι την μυρωδιά του ευκαλύπτου; Το πώς μύριζε η βροχή στο χώμα; Θυμάσαι την πρώτη σου δασκάλα; Τους περίπατους στο κοντινό ξωκλήσι; Τις γραμμές χέρι – χέρι; Τις ανεμώνες που μάζευες για τη μαμά; Που έπαιζες τον «γιατρό»; Το πρώτο σου ποίημα; Την παρέλαση; Τη λευκή ελβιέλα; Θυμάσαι τις σειρές για την προσευχή; «Ανάπαυση, προσοχή». Τις ψείρες; Το μαντήλι στα μαλλιά; Τη σχολική φωτογραφία; Το ενδεικτικό; Τις γυμναστικές επιδείξεις; Τους χυμούς ροδάκινο στα τσίγγινα κουτιά τους; Θυμάσαι που έπεσες και χτύπησες το γόνατο; Τη σουλφαμιδόσκονη; Το φυτολόγιο; Την αλλαγή των ρούχων μέσα στην τάξη για την γυμναστική; Πρώτα τα κορίτσια μετά τα αγόρια. Τον διπλανό σου; Την πρώτη σου τιμωρία; Το κουδούνι; Τις ώρες του διαλείμματος γραμμένες στο θρανίο; Την ουρά στο κυλικείο; Το πρώτο σου «βγάλτε μια κόλλα χαρτί»; Το πρώτο σου 20άρι; Το απουσιολόγιο; Τις λίγες δικαιολογημένες; Τις πολλές αδικαιολόγητες; Που ήσουν απουσιολόγος και έκρυβες τους απόντες; Το γραφείο των καθηγητών; Του Διευθυντή; Θυμάσαι που τα έφτιαξες σήμερα και τα χάλασες αύριο; Το πρώτο σου φιλί; Την πρώτη σου κοπάνα; Το τσιγάρο στις τουαλέτες; Τη γαλαρία; Τις κασέτες που έδινες στον οδηγό του πούλμαν; Τον «Κουρσάρο»; «Κι αν μας αγαπάτε να μας ξαναπάτε». Τα πάρτυ; Τα μπλουζ; Που φοβόσουν την επαφή για να μην καταλάβει η υποψήφια πόσο χάρηκες που την γνώρισες; Την τσόντα μέσα στο βιβλίο; Το «Αγόρι»; Τον «Μπλεκ»; Την πενταήμερη; Θυμάσαι πως ήταν να είσαι παιδί; Έφηβος; Θυμάσαι που και που να γίνεσαι και πάλι παιδί; Δεν τα καταφέρνεις; Θυμάσαι που σου έλεγαν ότι αυτά είναι τα καλύτερα χρόνια σου; Ξέρεις πόσα θα έδινα για να χτυπήσει το κουδούνι μια ακόμα φορά για μένα; Όσα κι εσύ…

White Horse

Όπως. Έτσι:

Και έτσι:

Του Συγκλονισμού.

9

Μην με ρωτήσεις πώς πέρασαν. Δεν έχω ιδέα. Πέρασαν. Εκατομμύρια νότες από πάνω μας. Πολλές κάθησαν μέσα μου. Άλλες έγιναν αέρας. Επί 9 συναπτά έτη. 'Ετη φωτός. Έτη φωτός εν τω μέσω της νυχτός. 

Υ.Γ. Θες να σου πω ένα τραγούδι; "Ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία..."

Aurora Borealis

Σε θέλω πολύ . Aπόψε που όλα μικραίνουν και οι ώρες πεθαίνουν κοιτάζω το χρόνο να λιώνει. Να ρθεις να με βρεις γιατί όλα σε θέλουν. Σε θέλει κι η νύχτα σαν μέρα που λάμπει και φέρνει τον κόσμο ξανά. Να ρθείς να με βρείς. Γιατί δεν αντέχω ακόμα μιαν ώρα. Χαρά δεν ζητώ και ούτε λύπη αντέχω εσένα αν δεν έχω εδώ. Το εδώ, πουθενά. Το τώρα, ποτέ. Αν δεν έρθεις, κι η θάλασσα πλάνη, τα γέλια μας λάθος, κι οι φίλοι δεν ήταν κι οι δρόμοι στο τίποτα απόψε αν δεν έρθεις εδώ. Να 'ρθεις.

Y.Γ. Να έρχεσαι. Κι αν δεν έρχεσαι, θα έρχομαι. Για την χαρά. Την λύπη. Το εδώ. Το τώρα. Τη θάλασσα. Τα γέλια. Τους φίλους. Του δρόμους. Εκεί. Απόψε. Εδώ. Να έρχεσαι. Κι αν δεν έρχεσαι, θα έρχομαι.