Το έβαλα στο cd player ερχόμενος στο γραφείο. Ευτυχώς είχε κίνηση. Άραξα στη Μεσογείων, ανάμεσα σε κόκκινα φανάρια και χόρευα τα βιολιά της. Sophie Solomon των Oi Va Voi. Στο "Burnt with Sun" ο Richard Hawley, στο "A light that never dies" ο Ralph Fiennes. Πως να στο πω αλλιώς. Άραξα σ' αυτό που νόμιζα ότι ήταν η Μεσογείων, μόνο που όλα είχαν αλλάξει. Είχαν ανθίσει παντού φρέζες, είχαν ανάψει οι πυρσοί, πάνω μας πέταγαν ξωτικά...
Που πάει να πει ότι δεν θέλει και πολύ να σου γυρίσει. Αλλιώς. Μην το αφήσεις. Αρχίζει να σε παίρνει και νομίζεις ότι το ελέγχεις. Αρχίδια το ελέγχεις. Σε ελέγχει απόλυτα. Αρχίζει να σε τραβάει. Να σου στερεί οξυγόνο. Και δεν οξυγονώνεται σωστά ο εγκέφαλος. Κι αν δεν την κάνεις γρήγορα προς την επιφάνεια την έκατσες. Ξυπνάς ένα πρωί με την ασθένεια των σφουγγαράδων.Εγώ είμαι του μισογεμάτου. Ποτέ του μισοάδειου. Και μου έκανε τρομερή εντύπωση. Ότι υπάρχει και το άλλο με τρόμαξε. Άντε χάσου μισοάδειο. Σε πίνω ως τον πάτο. Και ξαναγεμίζω.
+ Θετικό. Δες το positive. Πόσες φορές πατέρας; Ποτέ μην πεις ποτέ. Πάω στο περίπτερο για τσιγάρο. Θα το αγαπάω σαν δικό μου. Δικό μου είναι. Θα κάνω στήρωση. Αποστήρωση. Γάλα σε σκόνη. Πάνες. Μια καινούρια φάτσα. Καινούριες χαρές.Welcome!
Όλο αυτό παλιά είχε νόημα. Διαλέγαμε τις κόλλες. Τα χρώματα. Τα καλάμια. Και παρακαλάγαμε τον μπαμπά να τον κάνει όσο μεγαλύτερο γίνεται. Για να κερδίσουμε στον άτυπο ανταγωνισμό με τους υπόλοιπους πιτσιρικάδες της γειτονιάς. Κι εκείνος τον έφτιαχνε στα μέτρα μας. Δεν μπορώ να τον κάνω μεγαλύτερο. Έλεγε. Θα σας πάρει και θα σας σηκώσει. Ε! αυτό θέλαμε. Να μας πάρει και να μας σηκώσει. Στον ύπνο μου έβλεπα ότι πετούσα. Μπροστά πήγαινε ένας ασπροκόκκινος χαρταετός και εγώ κρεμόμουν από την καλούμπα του. Ακόμα και τώρα που πατάω με 85 κιλά στη γη ελπίζω ότι θα με πάρει και θα με σηκώσει.
